حدیث جدایی

می‌شنوی؟ گویی آشنایی غریب، ضجه می‌زند. آه که چه دردناک است ناله‌های او. باز او را چه شده است؟
هان! این شیون چیست که به پا کرده‌ای ای بقیع؟! چرا شانه‌هایت می‌لرزد؟ خودت را راحت کن. فریاد بزن. از نای درونت نوحه بخوان، بغض مکن... .

... آری! راست می‌گویی. تو را دیگر به نوحه خوانی نیازی نیست.

با نام بقیع، شیعه اشک می‌ریزد و می‌نالد، شیعه می‌میرد و زنده می‌شود.
بقیع یعنی شیعه باید بسوزد و بسازد.

ای خاکی که روزهای تلخ شیعه را در خود پنهان کرده‌ای! چه رخ داده؟ چرا باز سینه چاک داده‌ای؟ نکند می‌خواهی داستان غمبار دیگری را در خود مخفی نمایی؟ اگر چنین است پس خدا صبرت دهد!
ای خاک غم‌ها! گوش کن، صدای گریه مردم را می‌شنوی؟ گویی میهمانت را آورده‌اند.

آری! او آقایمان جعفر بن محمد است. خدای من! جنازه نازنین او را بر روی سر نهاده‌اند و حمل می‌کنند! ببین او هم موسی بن جعفر است. آه که او با چه حال پریشانی جنازه پدر را نظاره می‌کند. ای مدفن خوبان عالم! دستانت را به زیر تابوت ببر و میهمانت را در آغوش بگیر.

می‌دانم از او خوب پذیرایی خواهی کرد. زیرا که تو رسم میهمان نوازی را نیکو یاد گرفته‌ای و... .

آخرین لحظات...

زمان به سختی سپری می‌شود. دیگر زهر تأثیر خود را گذاشته و تا شهادت فاصله‌ای باقی نمانده است. حضرت آن چنان نحیف و باریک شده‌اند که باور کردنی نیست.

سرها به زیر است و بغض‌ها آماده رها شدن. کسی توان دیدن امام صادق علیه السلام را ندارد.
بالاخره بغض مرد ترکید و صدایش به گریه بلند شد. حضرت فرمود: برای چه گریه می‌کنی؟
عرض کرد: شما را در این حال ببینم و اشک نریزم؟! خدا لعنت کند منصور ملعون را.

حضرت فرمود: گریه مکن ای مرد! این را بدان: هر چه برای مؤمن پیش آید خیر و صلاح اوست اگر اعضای بدنش بریده شود برای او خیر است. اگر مشرق و مغرب عالم را هم به او دهند خیر او در آن است. گریه نکن که هر چه بر من آمده خیر و صلاح من بوده است.

پندی از ابلیس

دقائق برای حفص بن غیاث به سرعت سپری می‌شد. آن چنان جذب جملات دلنشین امام جعفر صادق علیه السلام شده بود، که دیگر گذر زمان را هم نمی‌فهمید. شیرینی کلام امام آنقدر بر کام حفص خوش آمد که اگر ساعت‌ها هم می‌نشست احساس خستگی نمی‌کرد. او شنید و شنید تا اینکه امام راستگویان این حکایت زیبا را نقل فرمود:

روزی از روزها ابلیس در حالی که ریسمان‌های فراوانی به گردنش آویخته بود بر حضرت یحیی ظاهر شد. یحیی از او پرسید: این ریسمان‌ها چیست؟

ابلیس گفت: اینها شهوات و خواسته‌های نفسانی بنی آدم است که با آنها گرفتارشان می‌کنم. یحیی علیه السلام پرسید: آیا از این ریسمان‌ها چیزی را هم برای من کنار گذاشته‌ای؟ ابلیس گفت: آری! بعضی اوقات پرخوری کرده‌ای و تو را از نماز و یاد خدا غافل کرده‌ام. حضرت یحیی علیه السلام فرمود: به خدا قسم! از این به بعد شکمم را از غذا سیر نخواهم کرد. ابلیس گفت: به خدا قسم! من هم از این به بعد هیچ مسلمان موحدی را نصیحت نمی‌کنم.

حکایت که تمام شد امام صادق علیه السلام رو به حفص بن غیاث کرد و فرمود: ای حفص! به خدا قسم بر جعفر و آل جعفر لازم است هیچ گاه شکمشان را از غذا پر نکنند و به خدا قسم بر جعفر و آل جعفر لازم است هیچ گاه برای دنیا (طلبی) کاری انجام ندهند.

(بحار الانوار، ج63، ص216)

امام صادق علیه السلام:

من لم یقدر علی زیارتنا فلیزر صالحی موالینا، یكتب له ثواب زیارتنا

هر كس قادر به زیارت ما نیست، دوستان صالح ما را زیارت كند، كه ثواب زیارت ما برایش نوشته می‌شود.

(بحار الانوار، ج74، ص354)

قال ابلیس ـ لعنة الله علیه ـ لجنوده اذا استمكنت من ابن آدم فی ثلاث لم ابال ما عمل فانه غیر مقبلول منه اذا استكثر عمله و نسی ذنبه و دخله العجب

ابلیس ـ لعنت خدا بر او باد ـ به لشكریانش گفت: اگر در سه كار فرزند آدم چیره آیم دیگر باكی ندارم كه چه كاری بكند؛ زیرا پذیرفته نمی‌شود: هرگاه عملش را زیاد شمارد و گناهش را از یاد برد و خود پسند شود.

(الخصال/112)