وصیت نامه مدّاح اهل بیت و غوّاص دلاور شهید حاج رضا داروئیان

بسم الله الرحمن الرحیم

  انا لله وانا الیه راجعون 

   السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین

همانا همه چیز اوست و بازگشتمان نیز به سوی اوست،و این اوست که عشق و عاشقی را آفرید و عشق حسین(ع)از همة عشقها برتر و عاشقان او عاشقتر از دیگران.

ای خدای عالمیان هیچ توشه ای بجر گناه ندارم ولی چشم به عطای تو دارم.الهی ما را بیامرز و بعد بمیران اگر نمی بود عشق حسین(ع)دلها هم زنگ زده و سیاه و کدر می شد.پس ای ثار الله ما را از عاشقان حقیقی قرار بده و عشقمان را افزون کن و از شراب عشقت سیرابمان بنما و از شهدای کربلا ما را جدا مفرما.

به پیر جماران عمر طولانی تا ظهور حضرت مهدی(عج) عنایت کن تنها آرزویم اینست که در لحظات آخر عمر خود را کشان کشان بر روی صورت به قدمهای ابا عبد الله الحسین(ع) بیاندازم و بر خاک پای مبارک حضرت بوسه زنم،خاک پایش را توتیای چشم بکنم.از همه طلب حلیت می کنم.والسلام

 گوز یاشیمــی یارالاریوا مرحم ایلــرم         

          بولسون هامی که هر یارانون بیر دواسی وار

مرا در وادی رحمت کنار قبر احد مقیمی اگر مکان بود دفن کنید پارچه سبز در کتابخانه ام هست آن را بر قبر حضرت رسول به بیت خداوند مالیده و در آب زمزم شسته ام حتماً و حتماً بر روی کفنم بیاندازید و با آن دفن کنید.

رضا داروئیان       5/12/66

محل شهادت:شلمچه      تاریخ شهادت:5/2/67

خداوند گروهي از اموات را به همان صورتي كه در گذشته بودند، به دنيا برمي‌گرداند، و گروهي را عزيز و گروهي ديگر را ذليل مي‌كند و اهل حق را بر اهل باطل غلبه و نصرت داده، مظلومان را بر ظالمان و ستمگران غلبه مي‌دهد، اين واقعه هنگام ظهور مهدي آل محمد، عليهم‌السلام، رخ خواهد داد.   معناي لغوي الفاظ مختلفي براي بيان اصل اعتقادي رجعت در قرآن مجيد و روايات اسلامي به كار رفته است، مانند: رجعت، اياب، كرّه، ردّ، حشر كه همه در معناي بازگشت مشتركند ولي در ميان همة اين الفاظ، لفظ رجعت مشهورتر است. رجعت مصدر مرّه1 و بيانگر «يك‌بار بازگشت» است، چنانچه در لسان‌العرب2 آمده است: «رجعت مصدر مرّه از مادة رجوع است». معناي اصطلاحي (كلامي) شيخ مفيد در معناي اصطلاحي رجعت تعريفي را ارائه كرده كه گوياي معناي واقعي رجعت بوده و داراي نواقص ديگر تعريف‌ها نيست. ايشان در تبيين معناي اصطلاحي (كلامي) رجعت چنين مي‌نويسد: خداوند گروهي از اموات را به همان صورتي كه در گذشته بودند، به دنيا برمي‌گرداند، و گروهي را عزيز و گروهي ديگر را ذليل مي‌كند و اهل حق را بر اهل باطل غلبه و نصرت داده، مظلومان را بر ظالمان و ستمگران غلبه مي‌دهد، اين واقعه هنگام ظهور مهدي آل محمد، عليهم‌السلام، رخ خواهد داد.3  جايگاه رجعت در اعتقادات شيعه اعتقاد به رجعت و بازگشت گروهي از مردگان، پيش از قيامت، به دنيا، از ويژگي خاصي برخوردار است و در منابع اسلامي اهميت آن با بيان‌هاي گوناگوني مطرح شده است. در برخي روايات روز رجعت را يكي از «روزهاي الهي» كه عظمت و قدرت الهي در آن متجلي خواهد شد، برشمرده‌اند: امام صادق(ع) فرمودند: «روزهاي الهي سه تاست: روزي كه قائم [آل محمد(ص)] قيام خواهد كرد، روز رجعت و روز قيامت».4 با توجه به تفاسير، منظور از «ايّام الله» روزهايي است كه امر الهي اعم از نعمت يا نقمت، عزّت و ذلّت ظهور تامّ مي‌يابد.5 آري رجعت و بازگشت انسان‌هايي كه سال‌ها پيش از دنيا رفته‌اند حكايت از قدرت و عظمت الهي دارد و در آن روز اين عظمت و شوكت الهي براي همگان آشكار مي‌شود، يا در آن روز نعمت‌هاي خداوند شامل مؤمنان برجسته و نخبه شده و آنان را براي مشاهدة ظهور امام عصر(عج) و غلبة مظلومان بر زورمداران به اين دنيا برمي‌گرداند و از طرفي هم با بازگشت كافران سيه دل، آنان را بر خاك ذلّت و خواري خواهد نشاند. امام صادق(ع) يكي از ويژگي‌هاي شيعه را اعتقاد به رجعت برشمرده، مي‌فرمايند: از ما نيست كسي كه ايمان به رجعت ما نداشته باشد و نيز متعة ما را حلال نشمرد.6 چرا كه در آن روزگار، رجعت يكي از معتقدات ويژة شيعه محسوب مي‌شد، به طوري كه ساير مذاهب آن را يكي از نقاط امتياز شيعه از ساير مكاتب قلمداد مي‌كردند. امام صادق(ع) در حديث ديگري، يكي از شرايط ايمان را اعتقاد به رجعت برشمرده و مي‌فرمايند: هر كس به هفت چيز اعتقاد داشته باشد، مؤمن است، و در ميان آن هفت چيز ايمان به رجعت را ذكر فرمودند.7 لازمة چنين سخني آن است كه ايمان، زماني حاصل مي‌شود كه علاوه بر اعتقاد به توحيد و ...، اعتقاد به رجعت نيز وجود داشته باشد. بر اين اساس بر هر شيعه‌اي اين اعتقاد ضروري است، از سوي ديگر اين اميد را در دل او زنده نگه مي‌دارد كه اگر پيش از ظهور منجي عالم بشريت از دنيا برود خداوند، وي را براي نصرت دين خويش و درك لقاي آن حضرت، به دنيا برمي‌گرداند.