هر کس بر مصیبت های این دختر ( زینب سلام الله ) بگرید ، همانند کسی است که بر برادرانش ، حسن وحسین (ع) ، گریسته است .      

                                                                                           «پیامبر اکرم (ص)»

دلخون تر از ابر و طوفان

                 غمگین تر از باد و باران

                                          مانده به راه برادر

                                                         تنها ترین چشم گریان

                                                                           من زینبم ُ زینبم من ُ

                                                                                        از غصه جان بر لبم من

                                                                                                         من زینبم زینبم من

                                                                                         آه اشک بر سینه مانده

                                                                 جانش که بر لب رسیده

                       نقش دلش شد عزای یک بانوی قد خمیده

     رفتی ندیدی که زینب در کوچه ها در به در شد

در موج نا محرمان بود ُ با قاتلش همسفر شد

                       من زینبم زینبم من از غصه جان بر لبم من

                                                یادم نرفت دل نوایت دل از من و نیزه ها برد

                                                            افتاد در پیش طفلت سنگی که کنج لبت خرد

                                                                                    آه ای سفر کرده باز آ ُ باز آ و بنگر دوباره

                                                              این مرگ تدریجی من جان دادن بی شماره

                                    یادم نرفت که عباس در اضطرابم نیامد

        من ماندم و ناله غم اما رکابم نیامد ...

دل خون تر ...

استقامت در لغت صبر است و معنا زینب است *

صبر باشد قطره ای ناچیز و دریا زینب است*

آنکه سرخط جهاد فی سبیل الله را*

با اسارت رفتن خود کرد امضا، زینب است*

درجهان آفرینش بهترین زن فاطمه است*

بین زنها بهترین زن بعد زهرا(س)، زینب است*

بهر درمان از چه رو نزد طبیبان می روی    خرده نان سفره زینب کفایت می کند

سوره زلزال باشد مدعی چون برمعاد            در قیامت غمزه زینب قیامت می کند

راه ورسم عاشقی تنها مرام زینب است            هر که شد دیوانه دیگر در پناه زینب است

**********

صبر را مفهوم معنا زينب است

کعبه غمهای دنيا زينب است

چون حسين است آفتاب شهر عشق

ماهتاب عالم آرا زينب است

 

دانلود نوحه حضرت زینب با صدای سلیم موذن زاده نوه مرحوم موذن زاده حاج اقا سلیم موذن زاده

زینب ، زینب ، زینب *** کنز حیا زینب ، خان وفا زینب:

http://www.4shared.com/file/34845453/e6407839/zeynab_zeynab_moazenzadeh_-mamad.html

((مناجات نامه))

الهی به حرمت آن نام که تو خوانی و حرمت آن صفت که تو چنانی ُ دریاب که می توانی .

الهی عمر خود به باد کردم و بر تن خود بیداد کردم ِ گفتی و فرمان نکردم ِ درماندم و درمان نکردم .

الهی عاجز و سرگردانم ُ نه آنچه دارم دانم و نه آنچه دانم دارم .

الهی اگر تو مرا خواستی من آن خواستم که تو خواستی .

الهی به بهشت و حور چه نازم مرا دیده ای که با هر نظر بهشتی سازم .

الهی در دل های ما جز تخم محبت مکار و بر جان های ما جز الطاف ومرحمت خود منگار .

الهی بر کشت های ما جز باران رحمت خو مبار . به لطف ما را دست گیر و به کرم پایدار .

الهی حجاب ها را از میان بردار و ما را به ما مگذار .

«خواجه عبدالله انصاری »

 

فرا رسیدن ماه مبارك رجب ماه ميهماني پروردگار بر تمامي شيعيان و محبان اهل بيت نبي اكرم (ص) مبارك باد

پدرم روزت مبارك ...

فرا رسيدن دومين سال گرد سيد محمد جواد ذاكر بر عموم شيعيان و دوست داران آن مرحوم را تسليت عرض ميكنم

روحش شاد و يادش گرامي ...

محبت در رگ و در پوست داريم امير المومنين را دوست داريم ...

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

امشب شب میلاد مولود کعبه ، اسوه ی تقوا و مردانگیست. قبل از هر چیزی این روز رو به همه ی مسلمانان و شیعیان جهان تبریک میگم ، همینطور خدمت تمام پدرا.

ترجیح دادم شب میلاد امام علی علیه السلام ، با توجه به اهمیت حقیقت عدالت ، مطلبی رو در مورد همین موضوع از فرمایشات حضرت علی علیه السلام اینجا بنویسم .

 

             

 

عدالت از دیدگاه مولای متقیان

 

پايه ي سوم ايمان عدالت است که خود نيز برچهار پايه استوار است. امام علی عليه السلام در مورد پايه هاي عدل اينگونه مي فرمايند :

«والعدل منها علي اربع شعب : علي خائص الفهم وغور العلم و زهرة الحکم ورساخة الحلم فمن فهم علم غور العلم ومن علم غور العلم صدر عن شرائح الحکم ومن حلم لم يفرط في امره وعاش في الناس حميدا »

  

(در ترجمه ي اين قسمت بايد توجه داشت که عباراتي مثل «غائص الفهم » و «غورالعلم » از باب اضافه شدن صفت به موصوف است.)

ترجمه :

و عدل نيز برچهار پايه برقرار است : فکري ژرف انديش ، دانشي عميق وبه حقيقت رسيده ، نيکوداوري کردن و استوار بودن درشکيبائي . پس کسي که درست انديشيد ، به ژرفاي دانش رسيد وآن کس که به حقيقت دانش رسيد ، از چشمه زلال شريعت نوشيد و کسي که شکيبا شد ، درکارش زياده روي نکرده ، با نيکنامي درميان مردم ، زندگي خواهد کرد .

 

با توجه به اين قسمت ، خواهيم فهميد که جهت پايه هاي يقين ، در اينجا هم نوعي سلسله بندي را پيش رو داريم . به اين ترتيب که فکر ژرف انديش و درک عميق ، انسان را به درياي علم و عمق آن مي رساند و رسيدن به عمق اين دريا ، باعث دستيابي به احکام شريعت مي گردد ولي درظاهر ، قسمت چهارم يعني استواري حلم ، ربطي به سه قسمت قبلي ندارد. 

رابطه ي علم وفهم :

در ابتدا بايد رابطه ي علم با فهم را دريافت . اينکه " چرا فهم عميق باعث علم ژرف مي شود ؟ "

همانطور که درکتب لغت نوشته شده است ، فهم امر يعني دانستن ، شناختن و ادراک آن ، فهم يک امر دريچه اي است به سوي عالم شدن به آن . يعني فهم رابطه اي ناگسستني و لازم با علم دارد «العلم بالفهم» اگر فهم نباشد کسي عالم نخواهد شد .

 

ما افاد العلم من لم يفهم

فايده ندهد علم ، به کسي که فهم آن نکرده باشد .

 

اگر بخواهيم بنا بر فرمايش امير المؤمنين عليه السلام ، به دانش عميق برسيم ، بايد فهمي ژرف انديش و عميق داشته باشيم . هرچه درک ما از مسئله اي بيشتر باشد ثمرات آن علم برايمان بيشتر خواهد گشت .

«لقاح العلم ، التصور والفهم »

باروري علم ، تصور (صورت آنرا در ذهن آوردن )وفهميدن آن است .

 

هر ضربه اي که به علم وارد مي گردد ، نتيجه ي کج فهمي آن است :

«لا يؤتي العلم الا من سوءالسامع »

 

فهم عميق، قضاوت صحيح :

فهم ژرف وعلم عميق از پايه هاي قضاوت صحيح برشمرده شده اند زيرا براي دادن يک حکم درست ، ابتدا بايد مسئله ي مورد قضاوت به خوبي فهميده شود . اگر براي حل يک مسئله خوب آنرا بفهميم ،نيمي از کار حل آن را انجام داده ايم ، همانطور که دراينجا هم دو پايه از چهار پايه ي قضاوت به درک عميق ونتيجه ي آن اختصاص داده شده است .

 

درقران هم فقط دريک مورد از ماده« فهم » استفاده شده است وآن هم درمورد قضاوت وداوري است .

 

در آيه ي 79 سوره ي انبياء مي خوانيم :

ففهمناها سليمان وکلا آتينا حکما وعلما

و آن را به سليمان فهمانديم و هردو را حکمت وعلم بخشيديم .

 

اين آيه بخشي از ماجراي قضاوت داوود وسليمان است :

و داوود وسليمان اذ يحکمان في الحرث اذ نفشت فيه غنم القوم وکنا بحکمهم شاهدين

داوود وسليمان را ياد کن که درباره کشتزاري که گوسفند کساني ، شبانه درآن چريده بود ، داوري کردند و ما شاهد داوريشان بوديم .

 

درشرح آيه ي 79 سوره انبياء نوشته اند : « ففهمناها » از ماده فهم و به معني دانستن و پي بردن به حقيقت مطلبي است وتفهيم يعني فهماندن وحالي کردن .

 

سليمان که درآن زمان کودک بود ، حکم صحيح را به پدر پيشنهاد کرد مفهوم اين سخن آن نيست که حکم داوري اشتباه ونادرست بود چرا که بلافاصله اضافه مي کند «ما به هريک از اين دو آگاهي و شايستگي داوري وعلم بخشيديم »

 

همانطور که دراين آيه شريفه ، خداوند متعال ريشه ي قضاوت صحيح حضرت سليمان عليه السلام را فهم مطلب مي داند ، امير المؤمنين عليه السلام هم دراين قسمت ازحکمت 31 ، پايه وريشه اصلي داوري درست ودريافت حکم الهي را ، فهم ژرف ودرک عميق نام مي برند .

 

مسلم است که هرکس براثر فهم عميق به کنه دانش دست يابد ، احکامي که صادر مي کند صددرصد درست خواهد بود واين همان معناي «من علم غور العلم ، صدر عن شرائع الحکم » است .درترجمه ي اين جمله تفاوتهاي جزئي درميان ترجمه ي مترجمين ديده مي شود ، به بعضي از اين ترجمه ها نگاهي مي اندازيم :

سپهر : آنکه به عمق دانش رسيد ، از شريعت واحکام آن پيروي کرد .

آيت الله مکارم : آنکه به عمق علم برسد ، سيراب از سرچشمه ي احکام باز مي گردد .

بهشتي : هرکه حقيقت دانايي را دريافت  از روي قواعد دين ،احکام درست صادر مي کند .

كسي كه حقيقت دانش را درك كرد، از راههاي بردباري وارد مي شود.

تحمل شرط لازم عدالت :

در توضيح و شرح پايه ي چهارم عدالت ، به ترجمه ي شرح نهج البلاغه ابن ميثم مراجعه مي کنيم . ايشان مي نويسد : << پايه ي چهارم عدالت ملکه ي شکيبايي است و امام عليه السلام از آن تعبير به « رسوخ و نفوذ » کرده است .>>

 

زيرا از ويژگي هاي ملکه بودن ، نفوذ و رسوخ است .شکيبايي عبارت است از اقدام نکردن به داوري ، مطابق خواست قوه ي خشم . بايد توجه داشت که دو فضيلت بينش دقيق ودانش عميق داخل در فضيلت حکمت اند .وهمينطور فضيلت حلم وبردباري وارد در ملکه ي شجاعت است .وچون عدالت در هر سه فضيلت مزبور ، وجود دارد درحقيقت تمام آن فضايل وفروعشان ، شاخه هايي از عدالتند . توضيح آنکه اين فضايل ، ملکاتي ميان دوطرف افراط وتفريطند وهمين درميان ووسط دو طرف بودن ، معناي عدل است بنابراين تمام اينها نشاخه هايي براي عدل و جزئياتي زير پوشش آن هستند .

تمامي پايه هاي عدل که بحث آنها گذشت در عدالت صحيح وداوري منصفانه نقش کليدي دارند به طوريکه اگر يکي از آنها درکار قضاوت دخالت نداشته باشد ، حکم صادره منصفانه نخواهد بود دراين ميان بعضي از پايه ها درحکم اصل وبرخي ديگر درحکم فرع هستند مثلا دراينجا فهم عميق پايه اي براي علم ژرف وحقيقي است وعلم عميق وموشکافانه پايه اي براي رسيدن به احکام واقعي است واز طرف ديگر حلم يک اصل مهم ديگر است که اگر نباشد سه پايه ي ديگر عدالت فرو خواهد ريخت .

حلم باعث مي گردد که در شدت و رخاء ، فشاري بر انسان وارد نگردد و صدورحکم درشرايطي کاملا عادلانه صورت گيرد .

 

احاديث متعددي که راجع به حلم ورابطه ي آن وارد گشته است .بيانگر اين است که اين دو اگر از هم جدا شوند ، هيچ فايده اي به دست نمي آيد .رواياتي مثل :

«الحلم ثمرةالعلم »

ويا

«حسن الحلم دليل وفور العلم »

 

يعني بردباري نيکو نشانه ي کثرت علم است ويا اين حديث از اميرالمؤمنين عليه السلام که مي فرمايند :

«لن يثمر العلم حتي يقارنه الحلم »

 

همه نشان دهنده رابطه ي جدائي ناپذير علم وبردباري است .پس نتيجه مي گيريم که آن علم عميق که نتيجه ي فهم نافذ است بدون شکيبايي و بردباري و تحمل سختي ها و حالات رواني و کنترل کردن آنها ، کاري از پيش نخواهد برد و عدالت که نتيجه ي تلفيق علم و بردباري است به ثمر نخواهد رسيد .

 

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

 

التماس دعاي فرج ...

"بسم الله الرّحمن الرّحيم"

اَلْحَمْدُلِلّهِ رَبِ‏الْعالَمينَ وَ صَلَّى اللّهُ عَلى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ وَ الِهِ وَ سَلَّمَ تَسْليمًا اَللّهُمَّ لَكَ اْلحَمْدُ عَلى ماجَرى بِهِ قَضآئُكَ فى اَوْليائِكَ الَّذينَ اسْتَخْلَصْتَهُمْ لِنَفْسِكَ وَ دينِكَ اِذِاخْتَرْتَ لَهُمْ جَزيلَ ما عِنْدَكَ مِنَ النَّعيِمِ الْمُقيمِ الَّذى لازَوالَ لَهُ وَ لاَاضْمِحْلالَ بَعْدَ اَنْ شَرَطْتَ عَلَيْهِمُ الزُّهْدَ فى دَرَجاتِ

هذِهِ‏الدُّنْيَاالدَّنِيَّةِ وَزُخْرُفِها وَ زِبْرِجِها فَشَرَطوُا لَكَ ذلكَ وَ عَلِمْتَ مِنْهُمُ الْوَفاءَ بِهِ فَقَبِلْتَهُمْ وَ قَرَّبْتَهُمْ وَ قَدَّمْتَ لَهُمُ الذِّكْرَ اْلعَلِىَّ وَ الثَّنآءَ اْلجَلِىَّ وَ اَهْبَطْتَ عَلَيْهِمْ مَلاآئِكَتَكَ وَ كَرَّمْتَهُمْ بِوَحْيِكَ وَ رَفَدْتَهُمْ بِعِلْمِكَ وَ جَعَلْتَهُمُ الذَّريعَةَ اِلَيْكَ وَالْوَسيلَةَ اِلى رِضْوانِكَ فَبَعْضٌ اَسْكَنْتَهُ جَنَّتَكَ اِلى اَنْ اَخْرَجْتَهُ مِنْها وَ بَعْضٌ حَمَلْتَهُ فى فُلْكِكَ وَ نَجَّيْتَهُ وَ مَنْ امَنَ مَعَهُ مِنَ الْهَلَكَةِ بِرَحْمَتِكَ وَ بَعْضٌ اتَّخَذْتَهُ لِنَفْسِكَ خَليلاً وَ سَئَلَكَ لِسانَ صِدْقٍ فىِ الاْخِرينَ فَاَجَبْتَهُ وَ جَعَلْتَ ذلِكَ عَلِيًّا وَ بَعْضٌ كَلَّمْتَهُ مِنْ شَجَرَةٍ تَكْليمًا وَ جَعَلْتَ لَهُ مِنْ اَخيهِ رِدْءًا وَ وَزيرًا وَ بَعْضٌ اَوْلَدْتَهُ مِنْ غَيْرِاَبٍ وَ اتَيْتَهُ الْبَيِّناتِ وَ اَيَّدْتَهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ

وَ كُلٌّ شَرَعْتَ لَهُ شَريعَةً وَ نَهَجْتَ لَهُ مِنْهاجًا وَ تَخَيَّرْتَ لَهُ اَوْصِيآاءَ مُسْتَحْفِظًا بَعْدَ مُسْتَحْفِظٍ مِنْ مُدَّةٍ اِلى مُدَّةٍ اِقامَةً لِدينِكَ وَ حُجَّةً عَلى عِبادِكَ وَلِئَلاّ يَزوُلَ الْحَقُّ عَنْ مَقَرِّهِ وَ يَغْلِبَ اْلباطِلُ عَلى اَهْلِهِ وَ لا يَقُولَ اَحَدٌ لَوْلا اَرْسَلْتَ اِلَيْنا رَسُولاً مُنْذِرًا وَ اَقَمْتَ لَنا عَلَمًا هادِيًافَنَتَّبِعَ اياتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى اِلى اَنِ انْتَهَيْتَ بِالاَْمْرِ اِلى حَبيبِكَ وَ نَجيبِكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ الِهِ فَكانَ كَماَ انْتَجَبْتَهُ سَيِّدَ مَنْ خَلَقْتَهُ وَ صَفْوَةَ مَنِ اصْطَفَيْتَهُ وَ اَفْضَلَ مَنِ اجْتَبَيْتَهُ وَ اَكْرَمَ مَنِ اعْتَمَدْتَهُ قَدَّمْتَهُ عَلى اَنْبِيآائِكَ وَ بَعَثْتَهُ اِلَى الثَّقَلَيْنِ مِنْ عِبادِكَ وَ اَوْطَأْتَهُ مَشارِقَكَ وَ مَغارِبَكَ وَ سَخَّرْتَ لَهُ الْبُراقَ

وَ عَرَجْتَ بِهِ اِلىسَمآائِكَ وَاَوْدَعْتَهُ عِلْمَ ما كانَ وَ ما يَكُونُ اِلَى انْقِضآاءِ خَلْقِكَ ثُمَّ نَصَرْتَهُ بِالرُّعْبِ وَ حَفَفْتَهُ بِجَبْرَئيلَ وَ ميكآائيلَ وَ الْمُسَوِّمينَ مِنْ مَلاآئِكَتِكَ وَ وَعَدْتَهُ اَنْ تُظْهِرَ دينَهُ عَلىَ الدّينِ كُلِّهِ وَلَوْكَرِهَ الْمُشْرِكُونَ وَ ذلِكَ بَعْدَ اَنْ بَوَّئْتَهُ مُبَوَّءَ صِدْقٍ مِنْ اَهْلِهِ وَ جَعَلْتَ لَهُ وَ لَهُمْ اَوَّلَ

بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّاسِ لَلَّذَى بِبَكَّةَ مُبارَكـًا وَ هُدىً لِلْعالَمينَ فيهِ اياتٌ بَيِّناتٌ مَقامُ اِبْرهيمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ امِنًا وَ قُلْتَ اِنَّما يُريدُاللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرًا ثُمَّ جَعَلْتَ اَجْرَ مُحَمَّدٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ الِهِ

مَوَدَّتَهُمْ فى كِتابِكَ فَقُلْتَ قُلْ لا اَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا اِلاَّ اْلمَوَدَّةَ فىِ الْقُرْبى وَ قُلْتَ ما سَْئَلْتُكُمْ مِنْ اَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ وَ قُلْتَ ما اَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلاّ مَنْ شآءَ اَنْ يَتَّخِذَ اِلى رَبِّهِ سَبيلاً فَكانُوا هُمُ السَّبيلَ اِلَيْكَ والْمَسْلَكَ اِلى رِضْوانِكَ فَلَمَّا انْقَضَتْ اَيّامُهُ اَقامَ وَليَّهُ عَلىَّ بْنَ اَبيطالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهمِـا وَ الِهِمـا هادِيًا اِذْ كانَ هُوَالْمُنْذِرَ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ فَقالَ وَالْمَلاَءُ اَمامَهُ مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ اَلّلهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ قالَ مَنْ كُنْتُ اَنَا نَبِيَّهُ فَعَلِىٌّ اَميرُهُ وَ قالَ اَنَا وَ عَلِىٌّ مِنْ شَجَرَةٍ واحِدَةٍ وَ سايِرُالنّاسِ مِنْ شَجَرٍ شَتّى وَ اَحَلَّهُ مَحَلَّ هروُنَ مِنْ موُسى فَقالَ لَهُ اَنْتَ مِنّى بِمَنْزِلَةِ هاروُنَ مِنْ موُسى اِلاّ اَنَّهُ لا نَبِىَّ

بَعْدى وَ زَوَّجَهُ ابْنَتَهُ سَيِدَةَ نِسآءِ الْعالَمينَ وَ اَحَلَّ لَهُ مِنْ مَسْجِدِهِ ما حَلَّ لَهُ وَ سَدَّالْاَبْوابَ اِلاّ بابَهُ ثُمَّ اَوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَ حِكْمَتَهُ فَقالَ اَنَا مَدينَةُ‏الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بابُها فَمَنْ اَرادَالْمَدينَةَ وَالْحِكْمَةَ فَلْيَاْتِها مِنْ بابِها ثُمَّ قالَ اَنْتَ اَخى وَ وَصِيّى وَ وارِثى لَحْمُكَ مِنْ لَحْمى وَ دَمُكَ مِنْ دَمى وَ سِلْمُكَ سِلْمى وَ حَرْبُكَ حَرْبى وَالاْيمانُ مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَ دَمَكَ كَما خالَطَ لَحْمى وَ دَمى وَ اَنْتَ غَداً عَلَى‏الْحَوْضِ خَليفَتى وَ اَنْتَ تَقْضى دَيْنى وَ تُنْجِزُ عِداتى وَ شيعَتُكَ عَلى مَنابِرَ مَنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلى فِى الْجَنَّةِ وَ هُمْ جيرانى وَ لَوْلا اَنْتَ يا عَلِىُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤمِنوُنَ بَعْدى وَ كانَ بَعْدَهُ هُدىً مِنَ

الضَّلالِ وَ نُورًا مِنَ الْعَمى وَ حَبْلَ اللّهِ الْمَتينَ وَ صِراطَهُ الْمُسْتَقيمَ لا يُسْبَقُ بِقَرابَةٍ فى رَحِمٍ وَ لابِسابِقَةٍ فى دينٍ وَ لا يُلْحَقُ فى مَنْقَبَةٍ مِنْ مَناقِبِهِ يَحْذُو حَذْوَالرَّسُولِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِما وَ الِهِما وَ يُقاتِلُ عَلَى التَّاْويلِ وَ لا تَاْخُذُهُ فىِ اللّهِ لَوْمَةُ لاآئِمٍ قَدْ وَتَرَفيهِ صَناديدَ الْعَرَبِ وَ قَتَلَ اَبْطالَهُمْ وَ ناوَشَ ذُؤْبانَهُمْ فَاَوْدَعَ قُلُوبَهُمْ اَحْقادًا بَدْرِيَّةً وَ خَيْبَرِيَّةً وَ حُنَيْنِيَّةً وَ غَيْرَهُنَّ فَاَضَبَّتْ عَلى عَداوَتِهِ وَاَكَبَّتْ عَلى مُنابَذَتِه حَتّى قَتَلَ النّاكِثينَ وَ الْقاسِطينَ وَالْمارِقينَ وَ لَمّا قَضى نَحْبَهُ وَ قَتَلَهُ اَشْقَى الاْخِرينَ يَتْبَعُ اَشْقَى الاَْوَّلينَ لَمْ يُمْتَثَلْ اَمْرُ رَسُولِ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ الِهِ فِى الْهادينَ بَعْدَ

الْهادينَ وَالاُْمَّةُ مُصِرَّةٌ عَلى مَقْتِهِ مُجْتَمِعَهٌ عَلى قَطيعَةِ رَحِمِهِ وَاِقْصآاءِ وُلْدِهِ اِلاَّ القَليلَ مِمَّنْ وَفى لِرِعايَةِ الْحَقِّفيهِمْ فَقُتِلَ مَنْ قُتِلَ وَ سُبِىَ مَنْ سُبِىَ وَ اُقْصِىَ مَنْ اُقْصِىَ وَ جَرَى الْقَضآاءُ لَهُمْ بِما يُرْجى لَهُ حُسْنُ الْمَثُوبَةِ اِذْ كانَتِ الاَْرْضُ لِلّهِ يُورِثُها مَنْ يَشآاءُ مِنْ عِبادِهِ وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ وَ سُبْحانَ رَبِّنا اِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعوُلاً وَ لَنْ يُخْلِفَ اللّهُ وَعْدَهُ وَ هُوَالْعَزيزُ الْحَكيمُ فَعَلىَ الاَْطائِبِ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ وَ عَلِىٍّ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِما وَ الِهِما فَلْيَبْكِ الْباكُونَ وَ اِيّاهُمْ فَلْيَنْدُبِ النّادِبُونَ وَ لِمِثْلِهِمْ فَلْتَذْرَفِ الدُّمُوعُ وَلْيَصْرَخِ الصّارِخُونَ وَ يَضِجَّ الضّاجُونَ وَ يَعِجَّ الْعاجُّونَ اَيْنَ الْحَسَنُ اَيْنَ الْحُسَيْنُ اَيْنَ

اَبْنآاءُ الْحُسَيْنِ صالِحٌ بَعْدَ صالِحٍ وَ صادِقٌ بَعْدَ صادِقٍ اَيْنَ السَّبيلُ بَعْدَ السَّبيلِ اَيْنَ الْخِيَرَةُ بَعْدَ الْخِيَرَةِ اَيْنَ الشُّمُوسُ الطّالِعَةُ اَيْنَ الاَْقْمارُ الْمُنيرَةُ اَيْنَ الاَْنْجُمُ الزّاهِرَةُ اَيْنَ اَعْلامُ الدّينِ وَ قَواعِدُالعِلْمِ اَيْنَ بَقِيَّةُ اللّهِ الَّتى لا تَخْلُو مِنَ الْعِتْرَةِ الْهادِيَةِ اَيْنَ الْمُعَدُّ لِقَطْعِ دابِرِ الظَّلَمَةِ اَيْنَ الْمُنْتَظَرُ ِلاِقامَةِ الْأَمْتِ وَالْعِوَجِ اَيْنَ الْمُرْتَجى ِلاِزالَةِ الْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ اَيْنَ الْمُدَّخَرُ لِتَجْديدِ الْفَرآائِضِ وَالسُّنَنِ اَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ ِلاِعادَةِ الْمِلَّةِ وَالشَّريعَةِ اَيْنَ الْمُؤَمَّلُ ِلاِحْيآاءِ الْكِتابِ وَ حُدُودِهِ اَيْنَ مُحْيى مَعالِمِ الدّينِ وَ اَهْلِهِ اَيْنَ قاصِمُ شَوْكَةِ الْمُعْتَدينَ اَيْنَ هادِمُ اَبْنِيَةِ الشِّرْكِ وَالنِّفاقِ اَيْنَ مُبيدُ اَهْلِ الْفُسُوقِ وَالْعِصْيانِ

وَالطُّغْيانِ اَيْنَ حاصِدُ فُروُعِ الْغَىِّ وَالشِّقاقِ اَيْنَ طامِسُ اثارِالزَّيْغِ وَالاَْهواء اَيْنَ قاطِعُ حَبآئِلِ الْكِذْبِ وَالاِفْتِراءِ اَيْنَ مُبيدُالْعُتاةِ وَالْمَرَدَةِ اَيْنَ مُسْتَأْصِلُ اَهْلِ الْعِنادِ وَالتَّضْليلِ وَالاِْلْحادِ اَيْنَ مُعِزُّالأَوْلِياءِ وَ مُذِلُّ الاَعْدآءِ اَيْنَ جامِعُ الْكَلِمَةِ عَلَى التَّقْوى اَيْنَ بابُ اللّهِ الّذِى مِنْهُ يُؤْتى اَيْنَ وَجْهُ اللّهِ الَّذى اِلَيْهِ يَتَوَجَّهُ الاَوْليِآءُ اَيْنَ السَّبَبُ الْمُتَّصِلُ بَيْنَ الاَرْضِ وَالسَّمآءِ اَيْنَ صاحِبُ يَوْمِ الْفَتْحِ وَ ناشِرُ رايَةِ الْهُدى اَيْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلاحِ وَالرِّضا اَيْنَ الطّالِبُ بِذُحُولِ الاَنْبِيآءِ وَ اَبْنآءِ الاَنْبِيآءِ اَيْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقتُولِ بِكَرْبَلاءَ اَيْنَ الْمَنْصُورُ عَلى مَنِ‏اعْتَدى عَلَيْهِ وَ افْتَرى اَيْنَ المُضْطَرُّ الَّذى

يُجابُ اِذا دَعى اَيْنَ صَدْرُالْخَلائِقِ ذوُالْبِرِّ وَالتَّقْوى اَيْنَ ابْنُ‏النَّبِىِّ الْمُصْطَفى وَابْنُ عَلِىٍّ الْمُرْتَضى وَابْنُ خَديجَةَ الْغَرّآءِ وَ ابْنُ فاطِمَةَ الْكُبْرى بِاَبى اَنْتَ وَ اُمّى وَ نَفْسى لَكَ الْوِقآءُ وَالْحِمى يَابْنَ السّادَةِ الْمُقَرَّبينَ يَابْنَ النُجَّبآءِ الاَكْرَمينَ يَابْنَ الْهُداةِ الْمَهْدِييّنَ يَابْنَ الخِيَرَةِ الْمُهَذَّبينَ يَابْنَ الْغَطارِفَةِ الاَنْجَبينَ يَابْنَ‏الاَطآئِبِ الْمُطَهَرّينَ يَابْنَ الْخَضارِمَةِ الْمُنْتَجَبينَ يَابْنَ الْقَماقِمَةِ الاَكْرَمينَ يَابْنَ الْبُدُورِ الْمُنِيرَةِ يَابْنَ السُّرُجِ الْمُضيآئَةِ يَابْنَ الْشُّهُبِ الثّاقِبَةِ يَابْنَ الاَنْجُمِ الزّاهِرَةِ يَابْنَ السُّبُلِ الْواضِحَةِ يَابْنَ الاَعْلامِ اللاّآئِحَةِ يَابْنَ الْعُلُومِ الْكامِلَةِ يَابْنَ السُّنَنِ الْمَشْهُورَةِ يَابْنَ الْمَعالِمِ

الْمَأثوُرَةِ يَابْنَ الْمُعْجِزاتِ الْمَوْجوُدَةِ يَابْنَ الدَّلاآئِلِ الْمَشْهُودَةِ يَابْنَ الصِّراطِ الْمُسْتَقيمِ يَابْنَ النَّبَأَ الْعَظيمِ يَابْنَ مَنْ هُوَ فى اُمِّ الْكِتابِ لَدَى اللّهِ عَلِىٌّ حَكيمٌ يَابْنَ الاياتِ وَالْبَيِّناتِ يَابْنَ الدَّلاآئِلِ الظّاهِراتِ يَابْنَ الْبَراهينِ الْواضِحاتِ الْباهِراتِ يَابْنَ الْحُجَجِ الْبالِغاتِ يَابْنَ النِّعَمِ السّابِغاتِ يَابْنَ طه وَالُْمحْكَماتِ يَابْنَ يسآ وَالذّارِياتِ يَابْنَ الطُّورِ والْعادِياتِ يَابْنَ مَنْ دَنى فَتَدَلّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنى دُنُوًّا وَاقْتِرابًا مِنَ الْعَلِىِّ الاَعْلى لَيْتَ شِعْرى اَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوى بَلْ اَىُّ اَرْضٍ تُقِلُّكَ اَوْ ثَرى اَبِرَضْوى اَوْ غَيْرِها اَمْ ذى طُوى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ اَرَى الْخَلْقَ

وَلاتُرى وَ لا اَسْمَعَ لَكَ حَسيسًا وَ لا نَجْوى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ تُحيطَ بِكَ دُونَىِ الْبَلْوى وَ لا يَنالُكَ مِنّى ضَجيجٌ وَ لا شَكوْى بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ لَمْ يَخْلُ مِنّا بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ نـازِحٍ مـا نَزَحَ عَنّا بِنَفْسى اَنْتَ اُمْنِيَّةُ شائِقٍ يَتَمَنىّ مِنْ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ ذَكَرا فَحَنّا بِنَفْسى اَنْتَ مَنْ عَقيدِ عِزٍّ لايُسامى بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ اَثيلِ مَجْدٍ لا يُجارى بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ تِلادِ نِعَمٍ لا تُضاهى بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ نَصيفِ شَرَفٍ لايُساوى اِلى مَتى اَحارُفيكَ يا مَوْلاىَ وَ اِلى مَتى وَ اَىَّ خِطابٍ اَصِفُ فيكَ وَ اَىَّ نَجْوى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ اُجابَ دُونَكَ وَ اُناغى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ اَبْكِيَكَ وَ يَخْذُلَكَ الْوَرى عَزيزٌ عَلَىَّ دعاى

اَنْ يَجْرِىَ عَلَيْكَ دُونَهُمْ ماجَرى هَلْ مِنْ مُعينٍ فَاُطيلَ مَعَهُ الْعَويلَ وَالْبُكاءَ هَلْ مِنْ جَزوُعٍ فَاُساعِدَ جَزَعَهُ اِذا خَلا هَلْ قُذِيَتْ عَيْنٌ فَساعَدَتْهـا عَيْنى عَلَى الْقَذى هَلْ اِلَيْكَ يَابْنَ اَحْمَدَ سَبيلٌ فَتُلْقى هَلْ يَتَّصِلُ يَوْمُنـا مِنْكَ بِعِدَةٍ فَنَحْظى مَتى نَرِدُ مَناهِلَكَ الرَّوِيَّةَ فَنَرْوى مَتى نَنْتَفِعُ مِنْ عَذْبِ مآئِكَ فَقَدْ طالَ الصَّدى مَتى نُغاديكَ وَ نُراوِحُكَ فَنُقِرُّ عَيْنًا مَتى تَرانـا وَ نَريكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوآءَ النَّصْرِ تُرى اَتَرانا نَحُفُّ بِكَ وَ اَنْتَ تَاُمُّ الْمَلَاَ وَ قَدْ مَلَاْتَ الاَرْضَ عَدْلاً وَ اَذَقْتَ اَعْدآئَكَ هَوانًا وَ عِقابًا وَ اَبَرْتَ الْعُتاةَ وَ جَحَدَةَ الْحَقِّ وَ قَطَعْتَ دابِرَالْمُتَكَبِّرينَ وَاجْتَثَثْتَ اُصُولَ الظّالِمينَ وَ نَحْنُ نَقوُلُ دعاى

الْحَمْدُ لِلّهِ‏رَبِّ الْعالَمينَ اَللّهُمَّ اَنْتَ كَشّافُ الْكُرَبِ وَالْبَلْوى وَ اِلَيْكَ اَسْتَعْدى فَعِنْدَكَ الْعَدْوى وَ اَنْتَ رَبُّ الاخِرَةِ وَالدُّنْيا فَاَغِثْ يا غِياثَ الْمُستَغيثينَ عُبَيْدَكَ الْمُبْتَلى وَ اَرِهِ سَيِّدَهُ يا شَديدَ الْقُوى وَ اَزِلْ عَنْهُ بِهِ الاَسى وَالْجَوى وَ بَرِّدْ غَليلَهُ يا مَنْ عَلَى الْعَرشِ اسْتَوى وَ مَنْ اِلَيْهِ الرُّجْعى وَالْمُنْتَهى اَلّلهُمَّ وَ نَحْنُ عَبيدُكَ التّائِقُونَ اِلى وَلِيِّكَ الْمُذَكِّرِ بِكَ وَ بِنَبِيِّكَ خَلَقْتَهُ لَنا عِصْمَةً وَ مَلاذًا وَ اَقَمْتَهُ لَنا قِوامًا وَ مَعاذًا وَ جَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنينَ مِنّا اِمامًا فَبَلِّغْهُ مِنّا تَحِيَّةً وَ سَلامًا وَ زِدْنا بِذلِكَ يا رَبِّ اِكْرامًا وَاجْعَلْ مُسْتَقَرَّهُ لَنا مُسْتَقَرّاً وَ مُقامًا وَ اَتْمِمْ نِعْمَتَكَ بِتَقْديمِكَ اِيّاهُ اَمامَنا حَتّى تُورِدَنا جِنانَكَ وَ مُرافَقَةَ

الشُّهَدآءِ مِنْ خُلَصائِكَ اَلّلهُمَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ جَدِّهِ وَ رَسُولِكَ السَّيِّدِ الاَكْبَرِ وَ عَلى اَبيِهِ السَّيِّدِ الاَصْغَرِ وَجَدَّتِهِ الصِّدّيقَةِ الْكُبْرى فاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ وَ عَلى مَنِ اصْطَفَيْتَ مِنْ ابآئِهِ الْبَرَرَةِ وَ عَلَيْهِ اَفْضَلَ وَ اَكْمَلَ وَ اَتَمَّ وَ اَدْوَمَ وَ اَكْثَرَ وَ اَوْفَرَما صَلَّيْتَ عَلى اَحَدٍ مِنْ اَصْفِيآئِكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ صَلِّ عَلَيْهِ صَلوةً لاغايَةَ لِعَدَدِها وَ لا نِهايَةَ لِمَدَدِها وَ لانَفادَ لاَِمَدِها اَلّلهُمَّ وَ اَقِمْ بِهِ الْحَقَّ وَ اَدْحِضْ بِهِ الْباطِلَ وَ اَدِلْ بِهِ اَوْلِيائَكَ وَ اَذْلِلْ بِهِ اَعْدآئَكَ وَ صِلِ الّلهُمَ بَيْنَنا وَ بَيْنَهُ وُصْلَةً تُؤَدّى اِلى مُرافَقَةِ سَلَفِهِ وَاجْعَلْنا مِمَّنْ يَاْخُذُ بِحُجْزَتِهِمْ وَ يَمْكُثُ فى ظِلِّهِمْ و

اَعِنّا عَلى تَاْدِيَةِ حُقُوقِهِ اِلَيْهِ وَالاِجْتهادِ فى طاعَتِهِ وَ اجْتِنابِ مَعْصِيَتِهِ وَامْنُنْ عَلَيْنا بِرِضاهُ وَهَبْ لَنا رَأْفَتَهُ وَ رَحْمَتَهُ وَ دُعآئَهُ وَ خَيْرَهُ مانَنالُ بِهِ سَعَةً مِنْ رَحْمَتِكَ وَ فَوْزًا عِنْدَكَ وَاجْعَلْ صَلوتَنا بِهِ مَقْبُولَةً وَ ذُنُوبَنا بِهِ مَغْفُورَةً وَدُعائَنا بِهِ مُسْتَجابًا وَاجْعَلْ اَرزاقَنا بِهِ مَبْسُوطَةً وَ هُمُومَنا بِهِ مَكْفِيَّةً وَ حَوآئِجَنا بِهِ مَقْضِيَّةً وَاَقْبِلْ اِلَيْنا بِوَجْهِكَ الْكَريمِ وَاقْبَلْ تَقَرُّبَنا اِلَيْكَ وَانْظُرْ اِلَيْنا نَظْرَةً رَحيمَةً نَسْتَكْمِلُ بِهَا الْكَرامَةَ عِنْدَكَ ثُمَّ لا تَصْرِفْها عَنّا بِجُودِكَ وَاسْقِنا مِنْ حَوْضِ جَدِّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ الِهِ بِكَأْسِهِ وَ بِيَدِهِ رَيًّا رَوِيًّا هَنيئًا سآئِغًا لاظَمَأَ بَعْدَهُ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ .

التماس دعای فرج ...

چرا نام علي (ع) در قرآن نيامده؟!

عالم سني: اگر علي ـ عليه السّلام ـ خليفة بلافصل پيغمبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ است لازم بود اين مطلب و نام علي ـ عليه السّلام ـ در قرآن مجيد بيان و ذكر گردد، تا مسلمانان در اين مورد دچار اختلاف نشوند.

عالم شيعي: اولاً، مسأله خلافت علي ـ عليه السّلام ـ، توسط پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ آن قدر تكرار و تأكيد شده بود كه اين مسأله امري عادي شده بود و لذا نيازي به حكم الهي در قرآن نيست.

ثانياً، بايد توجه داشت كه مسأله ولادت و خلافت علي ـ عليه السّلام ـ معيار شناخته شده مؤمنان واقعي از ديگران بوده است.

ثالثاً، اشكال بر اين كه چرا نام علي ـ عليه السّلام ـ در قرآن نيامده وارد نيست، زيرا نام هيچ كدام از خلفاء و اصحاب پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در قرآن ذكر نشده، جز نام «زيد بن حارثه» كه به مناسبت ازدواج پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ با «زينب» همسر سابق زيد، سخن از او به ميان آمده است.[1]

عالم سني: همان گونه كه نام زيد در قرآن به مناسبت يك حكم فرعي ذكر شده، لازم بود نام علي ـ عليه السّلام ـ نيز به مناسبت بين يك حكم اصلي و مهم (يعني امامت و خلافت پس از پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ ) ذكر شود.

عالم شيعي: اگر نام علي ـ عليه السّلام ـ ذكر مي‌شد، نظر به اين كه دشمنان آن حضرت بسيار و تعداد قرآنها در آن عصر، بسيار اندك بود، ‌قطعاً قرآن را تحريف كرده ونام او را از قرآن، حذف مي‌كردند. پس بهتر بود كه مقام رهبري آن حضرت با اوصاف ذكر گردد! چنان كه شيوة قرآن، پرداختن به كليات است ولي مصاديق آنها توسط پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ مشخص مي‌گردد.

عالم سني: ده‌ها بلكه صدها آيه در قرآن، در وصف علي ـ عليه السّلام ـ وارد شده است: مانند: آية ولايت (مائده، 55)، آيه اطاعت (نساء، 59)، آيه مباهله (آل عمران، 161)، آية تطهير (احزاب، 33)، آية بلاغ در غدير خم (مائده، 67)، آيه إكمال (مائده، 3) و...[2] كه هر كدام از اين آيات، با توجه به شأن نزول و احاديثي كه از طرق شيعه وسني از پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ نقل شده در راستاي امامت و خلافت بلافصل امام علي ـ عليه السّلام ـ نازل شده‌اند؛ با توجه به اين كه قرآن مي‌فرمايد: «وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»؛[3] آن چه را كه رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ براي شما آورد و به شما امر كرد، آن را دريافت كنيد و انجام دهيد و آن چه را كه از آن نهي كرده، در انجام آن باز ايستيد، و آن را انجام ندهيد.

و مطابق حديث ثِقْلين، كه همة مسلمانان آن را قبول دارند پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: «دو چيز گرانقدر در ميان شما مي‌گذارم: 1. قرآن؛ 2. عترت و اهل بيت خود را.

و مطابق روايات متعدد شما، فرمود: دو چيز را باقي مي‌گذارم: 1. قرآن؛ 2. سنّتم را.

بنابراين بايد به سنت يعني گفتار پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ گوش فرادهيم و آن را بپذيريم، اينك مي‌گوييم، آيات مذكور، بر اساس سنت پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در شأن علي ـ عليه السّلام ـ نازل شده‌اند، بنابراين قرآن مجيد، امام علي ـ عليه السّلام ـ را امام و جانشين بلافصل پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ معرفي كرده است، گر چه طبق مصالحي‌، نام آن حضرت در قرآن نيامده است.

مانند اين كه در تمام قرآن، تنها در چهار مورد، نام پيامبر (محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ) و يك بار نام احمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ آمده، ولي صدها بار، با وصف از آن حضرت ياد شده است.

و مانند اين كه از صد و بيست و چهار هزار پيامبر، فقط نام چند تن از آنان در قرآن ذكر شده است.

حاكم سني: اكنون اگر بنا باشد، از يكي از پنج مذهب (حنفي، حنبلي، مالكي، شافعي و جعفري) پيروي كنيم، پيروي از كداميك بهتر است؟

عالم شيعي: اگر بخواهيم منصفانه قضاوت كنيم،بايد بگوييم مذهب جعفري صحيح‌ترين مذاهب است و به پيروي سزاوارتر. زيرا تنها مذهبي كه از مكتب امام صادق ـ عليه السّلام ـ و اهلبيت پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ مي‌باشد، تشيع است و آن حضرت چون از خاندان رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ است، آگاهتر است به احكامي كه پدرش رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ آورده است.

مع ذلك، بد نيست كه بدانيد پيروي از مذهب تشيع از نظر برخي علماي اهل تسنن جايز دانسته شده است. شيخ «محمود شلتوت» استاد اكبر دانشگاه الازهر مصر در فتواي تاريخي خود مي‌نويسد:

«اِنّ مذهبَ الجعفريّة المعروف بِمذهبِ الشَيعَةِ الأماميَّةَ الأثني عَشَرِيّة، مَذهبٌ يَجوزُ التَّعبُّدُ بهِ شرعاً، كسائرِ مذاهبِ أهلِ السُّنَّةِ، فينبَغي للمُسلمينَ أن يَعْرِفوا ذلكَ، و اَن يَتَخَلَّصُوا مِنَ العَصَبِيَّةِ بِغَير الحقَ لمذاهبٍ مُعَيّنَةٍ فما كانَ دينَ الله و ما كانَتْ شريعَتَهُ بتابعةٍ لمذهبٍ، او مقصُورةٍ علي مذهبٍ، فالكلُّ مُجْتَهِدونَ مَقبولُونَ عِنداللهِ تعالي يجوزُ لِمَن اَهْلاً لِلنَّظَرِ و الإجتهاد تقليدُهم و العَمَل بِما يُقَرِّرُونهُ في فِقْهِهِم و لا فَرْقَ في ذلكَ بينَ العِباداتِ و العباداتِ و المُعامِلات.[4]

همانا مذهب جعفري، معروف به مذهب شيعه دوازده امامي، مذهبي است كه تعبّد (اعتقاد و پيروي) به آن، مانند ساير مذاهب اهل تسنن، شرعاً جايز است. بنابراين بر مسلمانان سزاوار است كه به اين مطلب آگاه شوند، و از تعصّب بيجا به مذاهب مخصوصي، پرهيز كنند، و تعصب در پيروي از مذهب خاصي نداشته باشند. همة (علماي بزرگ اين مذاهب) مجتهدند، و فتواي آنها در پيشگاه خداوند قبول است، و افرادي كه مجتهد نيستند، مي‌توانند از آنها تقليد نمايند، و به احكام آنها كه در فقه خود، مقرر نموده‌اند، عمل كنند، و در اين راستا، فرقي بين عبادات و معاملات نيست. دانشمندان و اساتيد بزرگي از اهل تسنن مانند: «محمّد فخّام»، استاد سابق دانشگاه سابق الازهر، «عبدالرحمن النّجاري»، مدير مساجد قاهره، «عبدالفتاح عبدالمقصود» استاد ونويسندة زبردست مصري و... فتواي مذكور شيخ محمود شلتوت را تأييد كرده‌اند.

محمد فَخّام مي‌نويسد: خداوند شيخ شلتوت را رحمت كند، كه به اين مطلب بسيار بلند و پراهميت توجه كرد، و آن فتواي جاودانه و قهرمانانه و صريح خود را داد كه: عمل به مذهب شيعة دوازده امامي، نظر به اين كه يك مذهب فقهي اسلامي است و بر اساس قرآن و سنت و دليل استوار پي‌ريزي شده است جايز است.

عبدالرحمن النّجاري مي‌نويسد: ما هم اكنون بر اساس فتواي شيخ شلتوت، فتوا مي‌دهيم بي‌آن كه فتواي خود را به مذاهب چهارگانه اهل تسنن، منحصر سازيم، شيخ شلتوت، امام و مجتهد است و رأي او هماهنگ با عين حقيقت مي‌باشد.

عبدالفتاح عبدالمقصود مي‌نويسد: مذهب شيعة دوازده امامي، شايستگي آن را دارد كه در رديف مذاهب اهل تسنن، پيروي گردد، و بر اهل تسنن هيچ گونه ايراد و انتقادي نيست كه از مذهبي پيروي نمايد كه در ساير مذاهب برتري دارد؛ وقتي دريافتيم كه منبع اصلي آن مذهب (شيعه) حضرت امام علي ـ عليه السّلام ـ باشد، همان كسي كه بعد از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ از همگان به دين اسلام، آگاه‌تر بود.[5]

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[1] . « فَلَمَّا قَضى زَيْدٌ مِنْها وَطَراً زَوَّجْناكَها »؛ احزاب، 37.

[2] . براي اطلاع از اين آيات به كتاب دلائل الصدق، ج 2، ص 73 تا 321 مراجعه كنيد كه 282 آيه در آن كتاب، در اين راستا، ذكر شده است.

[3] . حشر، 7.

[4] . مجله رسالة الاسلام، ارگان رسمي «دار التّقريب بين المذاهب الاسلاميه بالقاهره»، شماره 3، ص 227، سال 1379 هـ .ق.

 

[5] . في سبيل الوحدة الاسلامية، سيد مرتضي الرضوي، ص 52، 54، 55.

 

تویی مولا تمام هست و بودم تویی مولا همـه بـو د و نبــودم

بـرایت منتــــظر بـر در نشینم فـدای   تو تمــام هست و بـودم

بیا تا جـان خود ســازم فدایت بیا تا بشـــــنوم مولا صـــدایت 

اگر آیی اباصـــــالح بـه پیشم نمی ســـازم دگر مولا رهــایت 

بیا ای یوسف گمگـــشته مـا بیا ای منتـــــقم مهـــر دل آرا 

بپــوش پیراهن رزم حسین را نشــان عاشــقان ده قبــر زهرا  

زهجــران تو مـولا غمگـــسارم ز دوریت همیشه اشـــکبار

 بیا جان این حسین و جان زهـــرا بـرای دیدنت درانتظارم

 

باز هم آدینه، باز هم انتظار، باز هم امید موعود...... آیا این همان آدینه موعود است؟!

 

نکند باز هم، در حسرت نهمین فرزند امام حسین (علیه السلام) به غروب بنشینیم؟!

 

   

 

اگر از عمر دنيا تنها يك روز باقى مانده باشد، خداوند آن روز را چنان طولانى مى‏گرداند كه مردى از فرزندان من قيام كند و دنيا را پس از آنكه از ظلم و ستم پر شده بود پر از عدل و داد نمايد، من اين سخن را از رسول خدا، كه درود و سلام خداوند بر او باد، شنیدم. «امام حسین (علیه السلام)» 1

 

   

 

ای همه آمال و آرزوهایم... نمیدانم تا آدینه موعودت چند هفته دیگر باید بشمارم! نمیدانم چند روز دیگر را باید در اندوه نیامدنت سرکنم! موعود دلها.... گویی عادت کرده ایم که در اوهام و خیال به دنبالت بگردیم.... گویی به غیبت و نیامدنت خو کرده ایم.... نمیدانم دنیا با همه ظلم و کشتارش، از چه روی اینچنین زیبا شد که هر روز بر تختهایش دامن میزنیم و هراسی از فرو ریختنش نداریم.

 آقای من... در فراقت روزهای زندگی چه آسان و بیخیال در حال گذرند! صدای قهقهه رهگذران، همه آفاق را پر کرده است، اما ندبه و نجوای العجلت چه غریبانه و در سکوت سپری میشود. عده ای بی مهابا خون میریزند و دیگری خون میگرید. آن یکی از خوشی سرمست و این یکی سودای آه...

ای حجت خدا... خسته نشدی از این همه نمکدان شکنها؟! خسته ات نکرده ایم با این همه ادعای تو خالی؟! هنوز هم به ما امید بسته ای تا حضورت را حس کنیم و ظهورت را ملتمسانه از خدا بخواهیم؟ آیا هنوز بر ما امیدی هست؟!
یعنی میرسد روزیکه اخبار شبانگاهی، به جای آمار شهادت و کشتار، خبر از بهار و  زدودن ظلمتها دهد؟!

گل نرگسم... گویی باورمان شده غیبت تمامی ندارد... تصور دنیایی خالی از رنگ خون، حتی از ذهن های کوچک مان هم بر نمی آید... آیا میشود سحرگاهی چشم بگشاییم و در کعبه آمال مان شما را ببینیم؟ آیا میشود روزی زمزمه «أین بقیة الله» پاسخی گوارا به نوای شیرین «أنا بقیة الله» داشته باشد؟ 
 ای وعده موعود.... صدای قافله کربلا هنوز هم در انتظار آمدنت، لحظه ای از حرکت باز نمی ایستد. همه اهل عالم منتظرند تا روزی بالاخره از پس این همه غیبت باز آیی و انتقام سیلی مظلومانه را از ظالمانش بستانی...

اماما.... برای همه ما خسته دلان خواب زده ات دعا کن تا در همین نزدیکیها از خواب غفلت بیدار شویم و بر غیبتت بیش از این دامن نزنیم.

 

پیامبر اسلام صل الله علیه و اله میفرمایند: خداوند از فرزندان امام حسين، امامانى قرار داده است كه امر (راه و روش آيين) مرا بر پا مى‏دارند. نهم آنان قائم خاندان من، مهدى امتم مى‏باشد. او شبيه‏ترين مردمان است‏به من در سيما و گفتار و كردار. پس از غيبتى طولانى و سرگردانى و سردرگمى مردم، ظاهر مى‏شود، آنگاه امر (آيين) خدا را آشكار مى‏سازد... پس زمين را از عدل و داد لبريز مى‏كند پس از آنكه از ستم و بيداد لبريز شده باشد. 2

 

اَمُّن یُجیبُ المُضطَرَّ إذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السّوء

أینَ الطالِبُ بِدَمِ المَقتولِ بِکَربَلا؟؟؟

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلِیکَ الفَرَج